Storythai

LOVE SICK 19

ชายหนุ่มที่แสนดี........หากเบื้องหลังเป็นคนที่ทำลายชีวิตน้อยๆของคนคนหนึ่ง......คนที่มีจิตใจดั่งสายน้ำ........ความรักคือความซื่อตรงสำหรับคนคนนั้น..........ความรักคือความจริงใจสำหรับเด็กคนนั้น..........ช่างน่าทำลายเป็นที่สุดที่สุด

โชอง.....กลับญี่ปุ่นด่วน......ของรักนายโดนแย่งไปแล้ว ชายหนุ่ม.....โช.....เบื้องหลังของการวิจัยซากุราอิทั้งหมด.....น้อยคนนักที่จะมีคนรู้จักใบหน้าที่แท้จริงของโช.......แม้แต่คนในวงการวิจัยเองก็เถอะ

จินทำไมครับ......เอาเป็นว่าผมจะกลับพรุ่งนี้เลยแค่นี้ครับคุณอา ปลายสายจบบทสนทนาด้วยการกดตัดโทรศัพท์

จิน......นักวิจัยน่ะ.......ห้ามมีความรักนะ ชายหนุ่มพึมพำเบาๆกับตน......ก่อนจะมุ่งหน้าเดินห่างออกจากบ้านเล็กสีขาวริมชายหาด......

................
......................

เสียงสะอื้นหนักๆข้างเตียงนุ่มพร่ำเพ้อเบาๆเพียงลำพัง........

น้ำตาไหลรื้น......ร้องแทบขาดใจ........หากไม่มีเธอชั้นจะอยู่ได้ไหม.........เคยสงสัยความรักคืออะไร.....หากแต่วันเวลาผ่านไปมันจะสอนให้รู้ด้วยตัวเอง..........

~จิ....น~ เสียงพร่ำเพ้อมากครั้งยังคงเป็นชื่อของผู้ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง.........ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่......น้ำตาเสียไปแค่ไหนแล้ว........นั่งอยู่ข้างๆของคนรักมาเป็นเวลาเท่าใด.......ไม่รู้เลย

จิน.....~คำรักนั้น.....ตื่นขึ้นมาบอกกันอีกครั้งนะ~.จะรอ.....รอจินคนเดียว เสียงสะอื้นมิได้เบาลงเลยแม้แต่น้อย........หากกลับดังขึ้นตามเสียงร่ำไห้

ตอนนี้ความหนาวทางกายคงจางหายไปกับไออุ่นในยามเย็น........แต่ความหนาวที่ทำให้ร่างเล็กนี้เจ็บปวดคงจะเป็นทางใจเสียมากกว่า........หนาว.....เจ็บจนถึงขั้วหัวใจ........

...............
......................

ยูจะถึงยัง......เร็วๆหน่อยสิ..... ร่างเล็กบนรถคันงามเร่งเร้าตลอดทาง.......ทั้งที่ความเร็วในการขับของร่างหนาก็ไม่ได้ลดลงไปเลยแม้แต่น้อย
ใกล้ถึงแล้วล่ะครับ.......นี่ผมเหยียบมิดแล้วนะ......ผมห่วงจินจัง ร่างสูงพร่ำเสียงเบาๆก่อนตั้งอกตั้งใจขับรถด้วยความเร็วเฉียดจรวด........

คาเมะร้องไห้ใหญ่เลย.....เรากลัว.....กลัวคาเมะคนก่อนจะกลับมาอีก.....อึกยู ร่างเล็กยกขาเรียวขึ้นชันเข่า......ซบหน้าลงพร้อมน้ำตาที่ไหลริน.......

อย่าร้องสิครับ.......เนี่ยจะถึงแล้วนะ........เดี๋ยวเพื่อนโทโมะก็เป็นห่วงโทโมะอีกคนนึงหรอก ได้ผล......ร่างเล็กปาดน้ำตาออกทันควัน.....ใช้เสื้อตัวบางเช็ดคราบน้ำตาให้หมด.........ก่อนหันมองไปทางหน้าต่างข้างๆ.......คิดอะไรเรื่อยเปื่อย

....................
...........................

คาเมะ.......อยู่ไหนน่ะ.......คาเมะเรามาแล้วนะ ร่างบางผลักประตูไม้สีชมพูอ่อนหนักๆ.......เสียงแผดดังไปไกล........พร้อมเดินเข้าประตูนู้นห้องนี้เพื่อหาร่างเล็กเพื่อนรัก.โดยมีร่างสูงตามอยู่ข้างหลัง

ฮึกๆ......จิ....น~ เสียงแผ่วหวิวดังมาจากห้องสุดท้าย.......ร่างบางไม่รอช้าผลักประตูบานโตสีขาว.........ตามเสียงสะอื้นเบาหวิวนั่นเข้าห้องไป.......

คาเมะๆ......เรามาช่วยแล้ว.....คาเมะ ร่างบางวิ่งเข้าโผกอดร่างเล็กที่ยังคงนั่งสะอึกไม่ได้สติ........ก่อนเสียงของร่างสูงอีกคนที่ตามเข้ามาจะดังขึ้น เมื่อเห็นสภาพเพื่อนรักบนเร่างสูงจับตัวเพื่อนรักก็ต้องตกใจ......ทำไมเย็นเยียบเหมือนไร้ซึ่งชีวิต.........ปากที่ซีดเซียวนั่นอีก.......ไหนจะเพื่อนรักของร่างบางที่เอาแต่นั่งร่ำไห้........ทำเอาเค้ามึนไปทีเดียว

ไม่สิ!!.....ตั้งสติ......ต้องตั้งสติ......พาจินไปโรงพยาบาล.......ใช่.....

โทโมะ.....พาคาเมะไปขึ้นรถเลยนะ......เราจะไปโรงพยาบาลกัน ร่างสูงหันไปกล่าวกับร่างบางเพียงชั่วครู่.......ร่างบางทำตามโดยไม่ปริปากใดใด........พยุงเพื่อนรักตัวเล็กไปขึ้นรถ..........

จินอดทนไว้นะเว้ย....... สิ้นคำกล่าว......ร่างที่เย็นเยียบถูกอุ้มพาดบ่าตามร่างเล็กออกไป.........

ยามนี้.......คงจะมีแต่เสียงหัวใจ 2 ดวง ร่ำร้องหากัน......อยู่ไม่ขาดเป็นแน่.........

~รักนะจำไว้........คาซึยะ~เสียงที่ยังคงตรึงในใจร่างเล็กตลอดเวลา........

.
.
.
หน้าห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาล.......เสียงสะอื้นยังคงดังตลอดเวลา.........แม้น้ำตาจะไหลจนเหือดแห้งไปแล้วก็ตาม.......

จิน.....อึก....พีจัง.....จินเค้า.....อึก ร่างเล็กถูกกอดไว้หลวมๆโดยเพื่อนรัก.......น้ำเสียงที่แม้จะฟังดูเหนื่อยล้าเหลือเกิน.......หากแต่ยังคงฝืนทนที่จะรอ.........รอที่จะได้พบหน้าร่างสูง.....อาคานิชิ....จิน

ไม่หรอก.....คาเมะไม่ต้องร้องนะ..... กล่าวพร้อมลูบไปยังเส้นผมนุ่มไสลขอเพื่อนรักตัวเล็ก.........แม้จะยังไม่เข้าใจเรื่องที่คาเมะเป็นห่วงอาคานิชินั่นอย่างเอาเป็นเอาตายก็เถอะเพราะช่วงเวลานี้คาเมะกำลังอ่อนไหว.......เพราะไม่อยากให้เป็นคนไร้ชีวิตจิตใจหรอกนะ.........จะไม่ยุ่งเรื่องอาคานิชินั่นก็ได้.......ถ้ามันไม่ทำให้คาเมะเสียใจ.......

เสียงประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดด้วยบุคคลชุดสีขาวยาว......สายตานิ่งเรียบ........ซึ่งตรงข้ามกับอีกคนที่เป็นเดือดเป็นร้อน.....วิ่งเข้าซักถามบุคคลที่เพิ่งออกมาใหม่

คุณหมอครับ........คนไข้เป็นยังไงบ้างครับ..... คาเมะดึงแขนเพื่อนรักไว้เป็นแกน......เพื่อไม่ให้ตนล้มตัวลง.....

อืม......ต้องพักสักระยะนะครับ.....เพราะน้ำเกือบจะเต็มปอด.....แต่พ้นขีดอันตรายแล้วครับ......เดี๋ยวหมอจะย้ายไปห้องพักฟื้น......ถ้าไม่มีอะไรแล้ว......ผมขอตัวนะครับ สิ้นเสียงแพทย์วัยกลางคนเดินเลี่ยงไปอีกทาง

คาเมะ!!.......คาเมะเป็นอะไร!! เสียงเล็กแผดดังเมื่อร่างเล็กในอ้อมกอดโทะโมฮิสะได้หมดสติลง......

หมอครับหมอ.....หมอเพื่อนของผม เสียงร่างสูงยูอิจิที่นั่งเก็บอารมณ์อยู่นานโพล่งขึ้น..........ก่อนจะตะโกนเสียงดังรอบบริเวณ

.............
....................

เค้าแค่เครียดแล้วก็พักผ่อนไม่เพียงพอน่ะครับ.......ไม่ต้องเป็นห่วง.......หมอให้น้ำเกลือสักขวดเดี๋ยวก็คงดีขึ้นเอง แพทย์วัยกลางคนคนเดิม......กล่าวอธิบาย.........ก่อนขอตัวอีกครั้ง.........ทิ้งร่างทั้งสองในห้องห้องของโรงพยาบาล.............

สายลมโชยเบาๆน้อยๆ........ห้องที่เงียบสงบ......ไร้ซึ่งเสียงใดๆนอกจาก...........ลมหายใจที่แผ่วหนักแผ่วเบาอยู่สองเสียง.......

เราสองคนคงรู้สึกไม่ต่างกันใช่มั้ย.......
เพราะต่างฝ่ายต่างก็ขาดใครไม่ได้.......
ถ้าไม่รู้จักความรักที่แท้จริงล่ะก็....คงจะไม่มีวัน
ไม่มีวันได้รู้ถึงรสชาติความเจ็บปวด......

...............
.....................

อือ......จิน...... สติร่างเล็กเริ่คืน........แม้ดวงตาน้อยๆนั่นจะช้ำจนบวมแดง........แต่คาเมะก็ยังคงพยายามเพ่งสายตาไปรอบห้อง.........ก่อนจะสะดุดตาที่เตียงข้างๆ........

~จิน.......~

คาเมะเด้งตัวลงจากเตียงทันควัน........ย่างเท้าเข้าหาเตียงที่มีร่างสูงไม่ได้สติอยู่..........สายตาเรียวเล็กจับจ้องไปทั้งใบหน้าคมของร่างสูง........ฝ่ามือบางลูบไล้ตามเบาๆ........ใบหน้าที่ดูซีดเซียวนั่น........นึกก็อดใจหายไม่ได้.........

ร่างเล็กแนบใบหูเล็กทาบกับอกกว้างของร่างสูง.........น้ำตาก็พาลไหลตามไปด้วย.........เมื่อได้รับรู้ถึงการมีชีวิตอยู่ของคนร่างหนา......ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดี

ถ้าไม่เป็นเพราะตัวเค้าแอบหนีละก็.........จินคงไม่เป็นแบบนี้หรอก...........จินคงไม่ต้องหนาว.........ไม่ต้องทรมาน

หนาวมั้ยจิน......หนาวมากมั้ย.......อึก.....คาซึ.....ยะ.....จะแบ่งความหนาวของจินให้นะ..... มือเล็กที่จับค้างอยู่บนใบหน้าคมเลื่อนร่นลงมาที่อกกว้างอีกครั้ง......สองมือเล็กกอดตะกรองแผ่นอกหนาไว้แนบแน่น.........ใบหูที่ยังคงแนบฟังเสียงหัวใจไม่ห่าง.........เหมือนเสียงของการมีชีวิตของร่างสูงนั้น.......เป็นเสียงดนตรีที่ไพเราะ.........จนยากจะหยุดฟัง.........เสียงเพลงที่พร่ำบอกแต่คำคำหนึ่ง...........รัก.........
2 b con

มาต่อแระค่ะ

ใครจะเอาฟิคเบล....เขียน

ชื่อ........
เบอร์โทร
จำนวนเล่ม........
รับแบบไหน(สยาม-ไปรษณีย์) มี 2 แบบค่ะ....
หรือโทรติดต่อมาได้นะคะ071098086

บายๆๆๆๆๆๆๆ